Η παρέλαση

Ξύπνησα από τα αεροσκάφη που πετούσαν περήφανα στο Σαλονικιώτικο ουρανό. Για μια στιγμή μέσα στον ύπνο μου νόμιζα ότι μας βομβαρδίζουν οι γερμανοί και ως άλλη Τζένη Καρέζη στο ‘’Κονσέρτο για πολυβόλα’’ έτρεχα να σώσω το Έθνος. Είχα κοιμηθεί με την τηλεόραση ανοιχτή και ανοίγοντας τα μάτια έρχονταν κατά πάνω μου, σημαίες και μαθητές σε γκρο πλαν. Η πατρίς γιόρταζε το ΟΧΙ του 40’. Και καλά έκανε καθώς δεν έχουμε να περηφανευόμαστε για άλλη άρνηση.

Έφτιαξα έναν ζεστό καφέ και βγήκα στο μπαλκόνι. Ελάχιστες σημαίες, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, κυμάτιζαν σε διάφορα μπαλκόνια. Η πόλη δεν έδινε καμία αίσθηση της επετείου και πιθανότατα αν ρωτούσες οι περισσότεροι να μην ήξεραν να σου απαντήσουν ποιος, που και γιατί αρνήθηκε κάτι..
Είναι χαρακτηριστικό αυτού του κράτους να λησμονεί και λησμονώντας να αφοπλίζεται συναισθηματικά.
Ίσως να είναι μία έμφυτη άμυνα του έλληνα να διαγράφει προσωρινά μνήμες. Ίσως να πάσχει από ελεγχόμενη άνοια ή από κάτι πολύ χειρότερο, από έναν ζαμανφουτισμό με τον οποίο τρέφεται και για τον οποίο εκπαιδεύεται εξ απαλών ονύχων.

Ένας λαός που αναβάλλει την προσωπική του επανάσταση με την ελπίδα πως θα του την κάνουν οι άλλοι. Στο μεταξύ όμως έχουν περάσει από το κόσκινο της κριτικής του όλοι οι υπόλοιποι που δεν επαναστατούν.
Ένας λαός που κρίνει τα των άλλων με την απαίτηση να μην κριθούν τα δικά του. Γιατί πάντα θα είναι τα παιδιά των άλλων: γκέι, πουτάνες, αχαΐρευτα. Που θα καθαρίζει την αυλή του πετώντας τα σκουπίδια του στην αυλή του γείτονα. Που θα είναι αυτός που έκανε ό, τι μπορούσε αλλά έφταιγαν οι συνθήκες. Αμέτοχος, άνευ ευθύνης και κατ άμυνα επιτιθέμενος. Ένας λαός που περιμένει να φτάσει ο κόμπος στο χτένι για να θυμηθεί ότι κάπου υπάρχει καταχωνιασμένη και μία αξιοπρέπεια που του ανήκει..

Κι έτσι όπως κοίταζα να παρελαύνουν στο γυαλί τα νιάτα, ήξερα πως ανάμεσα σ αυτούς τους βηματισμούς προχωρούν και κάποιες ψυχές που διαβάζουν, ευαισθητοποιούνται για τη χώρα τους αλλά και για τον κόσμο ως τον ευρύτερο ζωτικό τους χώρο, τους ανθρώπους και κάθε ζωντανή ύπαρξη. Τη φύση. Ναι εκεί, ανάμεσα τους υπάρχουν και κάποιοι ονειροπόλοι που αγαπούν και σέβονται τη μνήμη, τη θυσία, τη διαφορετικότητα, τις επιλογές. Και εκεί κρατιέται η ελπίδα. Κι ας είναι λίγοι. Ακόμη κι από την πιο μικρή σπίθα μπορεί να ξεσπάσει η μεγαλύτερη πυρκαγιά.

Η Κική Μαυρίδου γράφει ως : @Rooftop_Lady

(Συγγραφέας)

Πείτε μας τη γνώμη σας

karmiko.gr

karmiko.grΈλα στον κόσμο του karmiko.gr και γνώρισε αληθινούς ανθρώπους, μέσα από αληθινές συνεντεύξεις, ταξίδεψε σε μαγικούς προορισμούς, ενημερώσου, αγάπα τον εαυτό σου και αξιοποίησέ τον, με μυστικά ομορφιάς, συμβουλές ειδικών, προτάσεις διασκέδασης, γεύσεις και όλα αυτά με τόλμη για το παρόν και αισιοδοξία για το αύριο…

Τρόποι Επικοινωνίας

Θέλεις να ακουστεί η φωνή σου μέσω του karmiko.gr;

Συμπλήρωσε τη φόρμα και που ξέρεις, μπορεί να το δεις να δημοσιοποιείται στο karmiko.gr

Developed by SiteNemesis.com

Close

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies.
Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο