Οι φωτογραφίες

Βρέχει. Ψιλόβροχο το λες. Φόρεσα μία λινή ζακέτα και κάθισα στο μπαλκόνι. Στην τέντα μου σταματούσαν οι στάλες. Έκλεισα την τηλεόραση. Απόλαυση ο ήχος της βροχής. Πιο πέρα σ’ ένα υπόστεγο ένα περιστέρι είχε κουρνιάσει. Ένα δροσερό φθινοπωρινό αεράκι κουνούσε τα φύλλα των δέντρων.

Οι δρόμοι γυάλιζαν και οι πεζοί κρύβονταν όπου έβρισκαν, σα να ήταν έγκλημα να έρθουν σε επαφή με το ουράνιο νερό. Πως πέρασε το καλοκαίρι; Πόσο γρήγορα περνάνε όλα; Τα νιάτα, τα άσχημα, τα όμορφα, ο χρόνος που κυνηγάμε.
Αναρωτιέμαι πολλές φορές όταν εξαντλημένη γυρίζω από το άγχος της δουλειάς τι από όλα όσα έχουν περάσει άξιζε τόση αναμονή; Τι από όλα αυτά άξιζε τόσο κόπο;

Στα άλμπουμ με τις φωτογραφίες των περασμένων χρόνων, μόνο ευτυχισμένες στιγμές είναι αποτυπωμένες. Γιορτές. Εκδρομές. Το Πάσχα στην Κέρκυρα. Τα μπάνια στη Φολέγανδρο. Ξενύχτια με φίλους. Όμως εγώ είχα κι άλλες. Απώλειες. Χωρισμούς. Μοναξιά.
Οι φωτογραφίες δεν προδίδουν τίποτα από όλα αυτά. Θυμάσαι; Εδώ σ αυτήν τη φωτογραφία που γελάμε; Λίγες ώρες πριν είχαμε τσακωθεί. Σηκώθηκα από το τραπέζι και περπατούσα μόνη μου στο νησί. Έκλαιγα. Μετά ήρθες και με βρήκες και μου ζήτησες συγνώμη. Ναι. Τα μάτια μου, αν τα προσέξει κανείς καλά, είναι πρησμένα από το κλάμα. Αλλά γελάω. Ίσως γιατί χάρηκα που τα βρήκαμε. Αλλά το κλάμα μου δεν αποτυπώθηκε πουθενά. Ή όχι; Πόσες φωτογραφίες σκονίζονται μέσα μας; Παλιώνουν αλλά υπάρχουν.

Κοιτάζω πάλι το δρόμο από το ρετιρέ μου. Δεν βλέπω πια ανθρώπους αλλά φωτογραφίες. Ακτινογραφίες που τρέχουν να κρυφτούν από τη βροχή. Τους είναι εύκολο. Μας είναι εύκολο. Έχουμε μάθει να κρυβόμαστε. Από ότι μας δείχνει αδύναμους και άτολμους. Έχουμε μάθει να κρύβουμε την αποτυχία μας. Την έννοια των λέξεων. Τα αναφιλητά. Την ασχήμια και την ομορφιά μας.

Ξέρεις τι θέλω μια μέρα; Να φανερωθώ. Να πετάξω τα παπούτσια και το μακιγιάζ που φοράω στην ψυχή. Να γελάσω με όσα κατάφερα και όσα δεν μπόρεσα. Γιατί απλά έτσι είναι η ζωή των ανθρώπων. Όπως η φύση. Δεν ευδοκιμούν όλα τα άνθη. Δεν μυρίζουν όλα ωραία, ούτε ζουν το ίδιο. Υπάρχουν όμως. Κάνουν αδιαμαρτύρητα και ήσυχα τον κύκλο τους. Δεν κρύβονται από το χειμώνα, ούτε από τον καύσωνα.

Μια μέρα θα βγάλω όλες τις φωτογραφίες που έχω μέσα μου και θα τις βάλω περήφανα μέσα στο άλμπουμ. Γιατί κρύβοντας τες, δεν συμπληρώνεται ποτέ το όλον της ζωής μου. Και γω έτσι έφτασα μέχρι εδώ. Με ολόκληρες και μισές ανάσες.

@Rooftop_Lady

(Συγγραφέας)

Πείτε μας τη γνώμη σας

karmiko.gr

karmiko.grΈλα στον κόσμο του karmiko.gr και γνώρισε αληθινούς ανθρώπους, μέσα από αληθινές συνεντεύξεις, ταξίδεψε σε μαγικούς προορισμούς, ενημερώσου, αγάπα τον εαυτό σου και αξιοποίησέ τον, με μυστικά ομορφιάς, συμβουλές ειδικών, προτάσεις διασκέδασης, γεύσεις και όλα αυτά με τόλμη για το παρόν και αισιοδοξία για το αύριο…

Τρόποι Επικοινωνίας

Θέλεις να ακουστεί η φωνή σου μέσω του karmiko.gr;

Συμπλήρωσε τη φόρμα και που ξέρεις, μπορεί να το δεις να δημοσιοποιείται στο karmiko.gr

Developed by SiteNemesis.com

Close

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies.
Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο