Λες να πεθάνω;

Λες να πεθάνω;

Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη ,αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

Έτσι ξαφνικά ένα απλό πρόβλημα που υποθετικά είχα λύσει έκανε ξανά την εμφάνιση του, με την διαφορά πως αυτή την φορά, μου τα επιφύλασσε όλα.
Από την δουλειά βρίσκομαι ξαφνικά στα επείγοντα και από τα επείγοντα στο έλεος του θεού. Κάτι είδαν λέει, κάτι που θα μπορούσε να προκαλέσει τον αιφνίδιο θάνατο όπως λέγανε συνέχεια πάνω από το κεφάλι μου. Όλα, πραγματικά όλα, πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου, κάθε δευτερόλεπτο ζωής σε αυτόν τον κόσμο το ξαναείδα. Αυτά που έκανα και αυτά που δεν έχω προλάβει να κάνω, ότι άφηνα και ότι έχανα. Θεέ μου όλα μέσα σε ένα λεπτό έγιναν τόσο αβέβαια. Οι ήχοι, αυτοί οι ήχοι στην εντατική, ο καρδιογράφος, τα βήματα, οι αναπνοές μου, οι σκέψεις μου.
Εξετάσεις συνέχεια εξετάσεις και σαφή απάντηση καμία. Καμία εξέταση δεν ήταν αρκετή για να τους κάνει να πιστέψουν πως ζω. Μα γιατί δεν με βγάζουν σκεφτόμουν ας βγω τουλάχιστον από την εντατική. «Όχι, πρέπει να σε παρακολουθούμε.»

Το πρωί της Δευτέρας έμαθα. Έπρεπε να μπω χειρουργείο. «Μόνο έτσι θα είμαστε σίγουροι ότι όλα είναι καθαρά» Νομίζω εκείνη την στιγμή κατέρρευσα. Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα ότι αρνιόμουν να συνειδητοποιήσω όλες αυτές τις μέρες. Άρχισα να στριφογυρνάω στο κρεβάτι και να παρατηρώ κάθε σπιθαμή του κορμιού μου σαν να μην το γνώριζα πια. Έκλαψα, έκλαψα πολύ. Άλλα πήρα τις αποφάσεις μου.
Θα υπογράψω να φύγω. Πρώτον θέλω μια δεύτερη γνώμη και δεύτερον αν είναι να φύγω θα μυρίζω το υπέροχο το body lotion μου στο κρεβάτι μου όχι αντισηπτικό νοσοκομείου.

Πήρα το γιατρό που μου έκανε το πρώτο χειρουργείο, έκλεισα το επόμενο διαθέσιμο ραντεβού του σε 3 μέρες. 3 μέρες αγωνίας είναι πολλές είναι πάρα πολλές. Πέμπτη. Πάω στο γιατρό, «Κωνσταντίνε θα μπούμε χειρουργείο, δεν γίνετε αλλιώς, θα μπούμε μέσα να δούμε, αν είναι όλα καθαρά το απόγευμα θα είσαι σπίτι αν όχι παρέα θα τα αντιμετωπίσουμε όλα»
Τον κοίταξα στα μάτια δώσαμε τα χέρια και ανανεώσαμε το ραντεβού μας στο κρύο δωμάτιο ενός χειρουργείου σε 3 μέρες, την Δευτέρα. Δεν μπορούσα να περιμένω, δεν άντεχα να μην ξέρω τι ζωή με περιμένει από την Τρίτη του χειρουργείου. Τότε σκέφτηκα πως ότι και αν μου ξημέρωνε αυτή η Δευτέρα σίγουρα θα ήταν μια άλλη ζωή, έπεισα λοιπόν τον εαυτό μου πως τις 3 τελευταίες μέρες αυτής της ζωής θα τις περάσω όπως θέλω εγώ και με ανθρώπους που θέλω εγώ. Πήγα για φαγητό, έφαγα παγωτά, ήπια ποτά, διασκέδασα. Είδα ανθρώπους που πραγματικά στάθηκαν δίπλα μου.

Ένα από τα πολλά που συνειδητοποιείς τέτοιες στιγμές είναι πως είναι ελάχιστοι αυτοί που θα σταθούν δίπλα σου, κάποιοι αποτελούν ευχάριστη έκπληξη και κάποιοι δυσάρεστη. Εκείνες τις στιγμές όμως έχεις ανάγκη από πραγματική αγάπη, όχι από άσκοπες φλυαρίες.
Ξημέρωσε Δευτέρα και είπα Κωνσταντίνε ξύπνα, πήγαινε τελείωνε με τις μαλακιές γιατί το site έχει καθυστερήσει πολύ και έχεις δουλειές να κάνεις από το απόγευμα που θα είσαι σπίτι. Ξύπνησα. Το αμάξι δεν έπαιρνε μπρος ,πήραμε ταξί. Φτάνουμε στο νοσοκομείο και μαγκώνει το χέρι μου στην πόρτα του ταξί (μιλάμε δεν ήξερα τι με πόναγε πιο πολύ το χέρι μου ή επέμβαση χαχαχαχαχα)

Μπαίνω στο νοσοκομείο, βρίσκω το γιατρό, φτιάχνω τα χαρτιά και περιμένω τον γνωστό αντιπαθητικό κύριο να με πάει στο χειρουργείο.
Μπαίνοντας στο χειρουργείο κοίταξα πίσω την μάνα μου με τον πατέρα μου που και καλά δεν έκλαιγαν, τους έκλεισα το μάτι και τους είπα «σε 2 ώρες θα είμαι πίσω και δεν θα το έχω, θα είναι όλα καλά». Νομίζω ούτε αυτοί με πίστεψαν. Μόνο εγώ με πίστευα από την πρώτη στιγμή.
Ξαπλώνω στο παγωμένο κρεβάτι του χειρουργείου και είπα στο γιατρό μου «φοβάμαι λίγο αλλά θα τα καταφέρω».
Μετά άνοιξα τα μάτια μου και άκουγα μόνο «μέτρα αντίστροφα Κωνσταντίνε μου ξύπνα, 5 4 3 2 …»
Γυρνάω το κεφάλι μου και τον καρφώνω στα μάτια: «Γιατρέ το έχω;»
«ΟΧΙ»

Είχαν ήδη όλα τελειώσει. Πέρασαν 2 ώρες χειρουργείου είχαν εξετάσει όλα τα ενδεχόμενα και όλα ήταν καθαρά.
Το απόγευμα ήμουν σπίτι και άρχισα ήδη να σχεδιάζω τα πρώτα νέα όνειρα της ζωής μου. Γιατί είναι μια νέα ζωή, μια νέα ζωή που πλέον ξέρω τι είναι σημαντικό και τι όχι, για ποιο λόγο αξίζει κανείς να στενοχωριέται και για ποιο όχι και το σπουδαιότερο; Έμαθα τι σημαίνει τελικά το «την υγειά μας να έχουμε»
Σε αυτή την ζωή αποφάσισα να μοιραστώ την εμπειρία μου, όχι για να δικαιολογήσω την καθυστέρηση του site (lol) αλλά γιατί πραγματικά μέσα από την ψυχή μου εύχομαι κάθε άνθρωπος στο πλανήτη αυτό που πέρασε ή περνάει το δικό του Γολγοθά να έχει και το δικό του Happy end.

Οι δοκιμασίες φίλε μου όποια ονομασία και αν έχουν έρχονται για μας υπενθυμίσουν πως τίποτα δεν είναι δεδομένο πόσο μάλλον η ζωή μας. Ας σταματήσουμε να απευχόμαστε λοιπόν τις όποιες δοκιμασίες είναι να έρθουν και ας ευχόμαστε από όσες έρθουν να πάρουμε και κάτι ως την επόμενη…

I am back.

@Karmis_Konstantinos

Chief editor

Πείτε μας τη γνώμη σας

karmiko.gr

karmiko.grΈλα στον κόσμο του karmiko.gr και γνώρισε αληθινούς ανθρώπους, μέσα από αληθινές συνεντεύξεις, ταξίδεψε σε μαγικούς προορισμούς, ενημερώσου, αγάπα τον εαυτό σου και αξιοποίησέ τον, με μυστικά ομορφιάς, συμβουλές ειδικών, προτάσεις διασκέδασης, γεύσεις και όλα αυτά με τόλμη για το παρόν και αισιοδοξία για το αύριο…

Τρόποι Επικοινωνίας

Θέλεις να ακουστεί η φωνή σου μέσω του karmiko.gr;

Συμπλήρωσε τη φόρμα και που ξέρεις, μπορεί να το δεις να δημοσιοποιείται στο karmiko.gr

Developed by SiteNemesis.com

Close

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies.
Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο