Δημήτρης Γιώτης: Η Κάτια Δανδουλάκη ήταν η πρώτη που πίστεψε σε εμένα.

«Ολο και πιό σπάνια πιά συναντάμε ανθρώπους στον χώρο του θεάτρου που αφήνουν πίσω τους έντονη τη μυρωδιά της αληθινής,ουσιαστικής και βαθιάς τέχνης.Ο Δημήτρης Γιώτης είναι απο αυτούς.Ξεχώρισε απο το ξεκίνημά του για το ταλέντο του,την σοβατότητά του,την εξυπνάδα και τον σεβασμό του για το ιερό θέατρο.Αυτό όμως που ξέρουμε εμείς που έχουμε τη χαρά να είμαστε φίλοι του είναι η διάθεση του πάντα να προσφέρει,να δώσει και να βοηθήσει.Πάντα πρόσχαρος και πάντα συγκεκριμένος.Μαθητής ακόμα στη δραματική σχολή εμφανίζεται στο»λόφο με το συντριβάνι»του Ρίτσου σε σκηνοθεσία Μίνου Βολανάκη.Αμέσως μετα με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στη»μελωδία της ευτυχίας».Οιδίπους τύρρανος,Λυσιστρατη,Μήδεια,Ιππείς,Οι τρελοί της Βαλένθια και Τρείς κύβοι ζάχαρη για τον καφέ της Κίρκης σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου,όνειρο καλοκαιρινής νύχτας και Γαλάζιο πουλί στο εθνικό θέατρο,ο άνθρωπος το κτήνος και η αρετή του Πιραντέλλο σε σκηνοθεσία Ιορδανίδη,μιά ζωή την έχουμε,υπάρχει και φιλότιμο,Μίκης Θεοδωράκης μια ζωή Ελλάδα στο θέατρο πάρκ,ένα καπελο απο ψάθα Ιταλίας και Ρεμπέτικο του Φέρρη η λαμπρή συνέχεια του στο θέατρο.Αμέσως μετά ιδρύει την ομάδα Namaste και παρουσιάζει πολυδάπανες και πρωτοριακές παραστάσεις:έκβους,παγωτό μεστο χειμώνα,ταλαντούχος κύριος Ρίπλευ,μ.μπάτερφλάι,το ημερολόγιο ενός τρελλού και πολλές άλλες ενώ έντονη η παρουσία του και στην τηλεόραση σε σειρές όπως:νυχτερινό δελτίο,η άλλη πλευρά του τοίχου,σαγαπώ μαγαπάς,λάμψη,ευτυχισμένες μέρες,μάγισσες της Σμύρνης καθώς και στο κινηματογραφικό :τρία πουλάκια κάθονται.μεταφραστής και διασκευαστης και σκηνοθέτης ο άξιος Δημήτρης μας απαντά σε όλα…»

Τον χειμώνα σε απολαύσαμε σε ένα πραγματικό ρεσιτάλ στο «ημερολόγιο ενός τρελλού».Γιατί ανέβασες αυτό το έργο;

-το «ημερολόγιο ενός τρελλού» του Νικολάι Γκόγκολ ήταν χρόνια στο συρτάρι μου. Συν ότι το »παίδεψα», το μελέτησα και το δούλεψα ενάμιση χρόνο πριν βγεί στο φως…Ήταν, νομίζω, πολύ σημαντική η στιγμή, αυτά που λέει, που διαπραγματεύεται, να βγουν να επικοινωνήσει ο »Τρελλός» μου με τον κόσμο. Για μενα ήταν κάτι συναρπαστικό, η πορεία του, η κατάθεση ψυχής, το…μάτωμα…ήταν πολύ προσωπική διαδρομή και νοιώθω απόλυτα πλήρης, ευτυχής που τον συνάντησα!
Πρέπει δε να σου πω ότι χωρίς τους δικούς μου ανθρώπους, αυτούς που αποκαλώ οικογένεια, δεν θα ταν η παράσταση αυτή που ήταν…επέτρεψε μου να αναφέρω για το σκηνικό της Δέσποινας ( Βολίδη), τόσο μαγικό, απλό μα συνάμα εμπνευσμένο και λειτουργικό στον ψυχισμό του »Τρελλού» μου, τα κουστούμια του Δημήτρη Στρέπκου έδωσαν εκείνη την πρόσθετη »τρέλλα» που ήθελα, τόσο γενναιόδωρα και αποτελεσματικά, τα φώτα του θανάση, τον Αντώνη, δεξί μου χέρι, φωνή και μάτια να πάνε όλα ρολόι, τον άλλο Αντώνη (Κοκολάκη) να μοιράζεται και να αγωνιά για την πρωτιά μαζί με τη Νάγια και την Αλεξάνδρα, την Τζωρτζίνα που της οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ, γιατί ΄εκανα πολλές φορές πίσω και κείνη με σπρωχνε μπροστά και τέλος μη ξεχάσω, πως θα γινόταν άλλωστε, τον Αλέξανδρο ( Κλημόπουλο) που ήταν σταθερό χέρι, μάτι, στα εύκολα και στα δύσκολα, καταλυτικός και »αδελφός».

θεωρείς το επάγγελμα του ηθοποιού εγωιστικό;

-Εγω’ι’στικό μπορεί, ναι…είσαι εκεί πάνω, μες τα φώτα και περιμένεις να σε προσέξουν…όμως νομίζω ότι είναι κάτι πέρα απ αυτό…τουλάχιστον για μένα. Είναι οι ιστορίες που θέλεις να πεις, να μοιραστείς, να έχουν ανταπόκριση, να σε βάλουν σε σκέψεις, »να πάρεις δουλειά για το σπίτι» όπως λέω…να γελάσεις, να προβληματιστείς, να δουλέψεις με τον εαυτό σου…να γινουμε αφορμή…να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι…

Πιστεύεις πως η τεχνολογία επιδρά θετικά ή αρνητικά στο θέατρο;

-Αχ…εγώ με την τεχνολογία…μακρινά ξαδέλφια…τι λες τώρα…ναι κάποιες φορές τη βρίσκω »εμπνευσμένη» η συνύπαρξη ή η ένταξη της σε μια παράσταση αλλά όταν γίνεται κατά κόρον….βαριέμαι…σου θυμίζω σε πόσες παραστάσεις είδαμε ένα μικρόφωνο και να πηγαίνουν να τα λένε λίγο μπλαζέ, λίγο απόμακρα…ε, όχι αυτό δεν την κάνει »καινούργια» μια παράσταση…και μην παρεξηγηθώ, σε αρκετές ταίριαζε…αλλά υπήρχαν και φάουλ, μεγάλα φάουλ…για να μην αναφερθώ σε μικρόφωνα σε αρχαίες τραγωδίες…ασ το…

Οταν ξεκινούσες στο θέατρο ποιά πρότυπα είχες;

-Ο Κούρκουλος, ο Αλεξανδράκης, ο Κιμούλης, η Αλίκη, η Καρέζη, η Χατζηαργύρη (την είχα και δασκάλα!), ο Αντωνόπουλος (Μέγας! επίσης δάσκαλος μου)…Ήταν πολλοί και ήταν σπουδαίοι…σου άνοιγαν το δρόμο…έβλεπες το όραμα και την πορεία τους…υπήρχε φως!

Φημίζεσαι για τις δύσκολες και άρτιες δουλειές σου.Διαλέγεις τα έργα με βάση τον ρόλο σου;

-Σ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Διαλέγω έργα που έχουν κάτι να μου πουν. Έχω αρκετά αγαπημένα έργα στο συρτάρι και υπάρχει αυτή η δεδομένη στιγμή που βγαίνουν στην επιφάνεια…σίγουρα είναι το τι πραγματεύονται και ποιά συγκυριακή στιγμή γεννιούνται…Άλλη η στιγμή του »EQUUS» και της ψυχολογικής μετάθεσης των προβλημάτων του ήρωα…άλλο η ταύτιση και η εξαπάτηση της ίδιας της ζωής με τον Ρίπλει…άλλο το αρχέγονο θέμα της αληθινής αγάπης που πραγματεύεται το »M.Butterfly»…το ομαδικό και απίστευτα παρε’ί’στικο κλίμα στο »Παγωτό μες το Χειμώνα» ή στου » Τρελλου + του Γιατρού»…ε, όσο αφορά το »Ημερολόγιο»….από που να αρχίσω …μας αφορά όλους!

Η τηλεόραση βοηθά τη δουλειά του ηθοποιού;

-Η τηλεόραση έχει τεράστια δύναμη. Δεν είναι τυχαίο ότι με θυμούνται και με αναγνωρίζουν από το καθημερινό του ΑΝΤ-1, τη »Λόλα», από το L.A.P.D., το »Κόκκινο δωμάτιο», »Τις Μάγισσες της Σμύρνης», την »Επαφή», τις »Ευτυχισμένες μέρες» , το »Νυχτερινό Δελτίο», την »Άλλη πλευρά του τοίχους» με τη Ζωή Λάσκαρη…και όχι μόνο…Είναι μέρος της τέχνης μου…εγώ αγαπάω πάρα, μα πάρα πολύ, το θέατρο, εκεί νομίζω ζούμε και αναπνέουμε οι ηθοποιοί…ξέρεις όλα αυτά η διαδικασία της πρόβας, το τρίτο κουδούνι, η κου’ί’ντα…έχει άλλη μαγεία.

Μίλησέ μου για τα άμεσα επαγγελματικά σου σχέδια..

-Σχέδια υπάρχουν…και κάποια παίρνουν σχήμα, συζητήσεις πολλές…και ενδιαφέρουσες… όμως ας μου επιτρέψεις να μείνουμε στον »Τρελλό» ακόμα…στις σελίδες του Ημερολογίου έχουν πολλά να γραφτούν…

ποιά απο τις δουλειές σου ξεχωρίζεις ιδιαίτερα;

-Εγώ είχα την τύχη και ξεκίνησα με το Μίνω Βολανάκη, όντας μαθητής στη σχολή του θεοδοσιάδη, δίπλα στην Εύα Κοταμανίδου, συνέχισα με την Αλίκη στη » Μελωδία της ευτυχίας» σε σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη, ύστερα ήρθε ο »Νόνο», ως γιός της Βέρας Κρούσκα μαζί με Δάνη Κατρανίδη (τόσο σπουδαίος και απίστευτα γενναιόδωρος,σκηνικα!) σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη, μετά το »Ρεμπέτικο» του κώστα Φέρρη, να παίζω τον Γιωργάκη, τον πρώτο ρόλο δίπλα στη Σωτηρία Λεονάρδου. Για τη συνάντηση μου με το Μίκυ Θεοδωράκη, στο »Μια ζωή Ελλάδα», τι να πω, δέος!! Εθνικό επί εποχής Κούρκουλου, τι να πω?….στο Αμφιθέατρο με τον Σπύρο Ευαγελάτο και τη Λήδα Τασοπούλου, με το Λειβαδά και τη Σμαρούλα…είναι πολλά τα χρόνια ξέρεις, με συνεργασίες, συναντήσεις…είναι υπέροχο το ταξίδι…

Πάντα κάνεις ιδιαίτερη αναφορά σε όσους σε βοηθούν ακόμα και σε κάτι μικρό.Δίνεις μεγάλη σημασία στις καλές συνεργασίες;

-Ε, βέβαια, δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Έχει πολύ δουλειά, κόπο, μεράκι, αγάπη, ξενύχτια για να στηθεί μια παράσταση. Πως να μην αναφέρω την Κάτια Δανδουλάκη που ήταν η πρώτη που με πίστεψε και με στήριξε, πρώτη από όλους. Πως να μην αναφέρω τον Γιώργο Κυπραίο, κι ας έφυγε απ τη ζωή, με είχε στο θέατρό του με τα κλειδιά στο χέρι, με μια εμπιστοσύνη απίστευτη. Όλοι, μα όλοι αξίζουν μερίδιο της δικής μου προσπάθειας…είναι οικογένειά μου!! Τους ευγνωμονώ και θα τους ευχαριστώ που πίστεψαν στην »τρέλλα» μου.

Είσαι ένας νέος άνθρωπος αλλά με πολύ μεγάλη εμπειρία στο θέατρο.Θα παρότρυνες ένα νέο παιδί να γίνει ηθοποιός;

-Κοίτα αν κάποιος το αγαπάει, παθιάζεται, γουστάρει τρελλά δεν περιμένει εμένα να τον παροτρύνω…Ξέρεις τι λέω καμμιά φορά, Αν το θέατρο δεν είναι η αναπνοή σου, το οξυγόνο που έχεις ανάγκη για να ζήσεις…μην μπερδευτείς. Έχει πόνο, κόπο, θέλει γερό στομάχι να αντέξεις…Αν έχει περάσει από το μυαλό σου ακόμα και κάτι άλλο εκτός του θεάτρου, κάνε τ άλλο…το θέατρο θέλει να σαι ταγμένος σ αυτό…οι πόλεμοι πολλοί…αλλά στο τέλος της μέρας με τον εαυτό σου και τα όνειρά σου ξαπλώνεις…

Που θα ήθελες να πεις ένα ευχαριστώ?

-Πρέπει να αναφέρω την ιδιαίτερη τιμή να είμαι υποψήφιος στα 36α Κορφιάτικα Βραβεία για βραβείο μονολόγου »Αντιγόνη Βαλάκου» 2017 από την Ακαδημία Ελληνικήν Βραβείων Τέχνης. Είναι μια πολύ σημαντική στιγμή, ειδικά για την ερμηνεία μου στο »Ημερολόγιο ενός Τρελλού» του Νικολάι Γκόγκολ, δεν μπορώ να εκφράσω το πόσο ξεχωριστό είναι για μένα για τούτη την παράσταση…σημαίνει πολλά για μένα…είναι αν θες μια επισφράγηση ενός κύκλου…μάτωσα, πόνεσα, έπεσα…οι κοντινοί μου ξέρουν καλά…Ένα μεγάλο ευχαριστώ και τεράστια ευγνωμοσύνη στον εμπνευστή, δημιουργό, ιδρυτή του θεσμού και Προέδρου κυρίου Δημήτρη Μουζακίτη!

Κάπου εδώ η κουβέντα μας ολοκληρώθηκε αλλά σίγουρα ο Δημήτρης Γιώτης μελλοντικά θα έχει πάρα πολλά να μας πεί.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

@Vasilis_Theodorou

(Καλλιτεχνική επιμέλεια)

Πείτε μας τη γνώμη σας

karmiko.gr

karmiko.grΈλα στον κόσμο του karmiko.gr και γνώρισε αληθινούς ανθρώπους, μέσα από αληθινές συνεντεύξεις, ταξίδεψε σε μαγικούς προορισμούς, ενημερώσου, αγάπα τον εαυτό σου και αξιοποίησέ τον, με μυστικά ομορφιάς, συμβουλές ειδικών, προτάσεις διασκέδασης, γεύσεις και όλα αυτά με τόλμη για το παρόν και αισιοδοξία για το αύριο…

Τρόποι Επικοινωνίας

Θέλεις να ακουστεί η φωνή σου μέσω του karmiko.gr;

Συμπλήρωσε τη φόρμα και που ξέρεις, μπορεί να το δεις να δημοσιοποιείται στο karmiko.gr

Developed by SiteNemesis.com

Close

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies.
Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο